Αυτά που τόσο αγάπησα
μα τ' άφησα ορφανά

γίναν πουλιά και πέταξαν
στα χαμηλά και στα ψηλά
sτα χαμηλά και στα ψηλά

Στα χαμηλά και στα ψηλά

στο νότο μα και στο βορρά
τα π' αγαπώ σκορπίσανε
και φύγανε και πάνε


Τα βράδια ράβω τα φτερά
με τ' άστρα μάτια άγρυπνα

και τα βουνά χέρια ανοιχτά
να πάω να τ' ανταμώσω

να πάω να τ' ανταμώσω


Οι πόθοι μου είναι παιδιά
που περιμένουν χάδι
στην αγκαλιά τους με πονούν
σαν το πικρό αγκάθι
σαν το πικρό αγκάθι


Στα χαμηλά και στα ψηλά
στο νότο μα και στο βορρά
τα π' αγαπώ σκορπίσανε
και φύγανε και πάνε

Τα βράδια ράβω τα φτερά
με τ' άστρα μάτια άγρυπνα
και τα βουνά χέρια ανοιχτά
να πάω να τ' ανταμώσω
να πάω να τ' ανταμώσω

Εγώ σε πέτρινο κελί
και συ σε ξένο στρώμα
ατσάλι η νύχτα και γυαλί
της προδοσίας το φιλί
μου το χρωστάς ακόμα

Ο μοναχός μοιράζεται
τη μοναξιά με τ’ άστρα
όποτε σε θυμήθηκα
στα πέλαγα κοιμήθηκα
και ξύπνησα στα κάστρα

Δικός σου ήμουν κι έγινα
ένας κατάδικός σου
μαζεύω τα κομμάτια μου
εσύ δεν δίνεις μάτια μου
ούτε τον πυρετό σου

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Πολλές φορές σου μίλησα
Με χρώματα στο στόμα
Στο είπα, όσα έμαθα
Τα έμαθα με το σώμα
Μισός ψυχή μισός κορμί
Κι η πείνα μου θηρίο
Μισή ζωή σπατάλησα
να ζήσουν και τα δύο

Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα - Φίλα με τώρα

Με αγαπούσε το νερό
Μα ο ουρανός με ζούσε
Κι όταν μετρούσα τι μπορώ
Η γη δεν με χωρούσε
Κυνήγησα τις ομορφιές
Μα μ' έκλεψε η λύπη
Οι αλήθειες μου: εσύ όταν κλαις
Και της καρδιάς μου οι χτύποι

Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα - Φίλα με τώρα

Χαμογελάς, στα μάτια σου γλιστράω
δε με κοιτάς, μα πες μου πού να πάω
πού να σε ζητώ, πού να σ' αγαπώ, πού να σε ξεχνώ

Και με φιλάς, η ανάσα αγριεύει
και σου ζητώ, αυτό που περισσεύει
δυο αναπνοές, λέξεις σου παλιές, κάτι να μη θες

Θέλω να καις, άστρο μου κι αν θες
να με προσέχεις στις φτηνές μου τις στιγμές
και από κει ψηλά, ρίξε μια ματιά
πες μου πως βλέπεις τα δικά μου τα παράπονα

Εμείς οι δυο, δυο κούνιες στο παρκάκι
τη μια είσαι εδώ, σε χάνω σε λιγάκι
αίμα μου ξανθό, πού να σ' αγαπώ, πού να σε ξεχνώ

Κι αν στο φιλί, ξημέρωμα με πάρει
να κοιμηθώ, στα χέρια σου κουβάρι
μια γωνιά εδώ, κι άμα αναστηθώ, πες μου ότι ζω

Θέλω να καις, άστρο μου κι αν θες
να με προσέχεις στις φθηνές μου τις στιγμές
και από κει ψηλά, ρίξε μια ματιά
πες μου πως βλέπεις τα δικά μου τα παράπονα

Οι τοίχοι γέμισαν αλμύρα
τα κλάματά σου είναι παντού
κάτι σου είπα για τη μοίρα
και μου 'πες η ζωή είναι αλλού

Σε παίρνει πάλι η θάλασσα των δυνατών σινιάλων
κι εγώ σου λέω πως αλλού είναι η ζωή των άλλων

Παλι μιλάς για ξένους τόπους
λες κι έχεις κι άλλη μια ζωή
πάλι χαμένη μες στους τρόπους
να γίνονται όλα απ'την αρχή

Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων
αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων.

Άχου και να 'μουν πειρατής
σε μαύρη καραβέλα
τ' ωκεανού το φόβητρο
στο πήγαινε, στο έλα

Των πλούσιων και των ευγενών
να κούρσευα τα πλοία
του θησαυρούς να κοίταζα
στη πιτσιρικαρία

Κι' όταν έρθει δείλι
το δικό σου χείλι
να μου σιγοτραγουδά

Κι' όταν έρθει βράδυ το δικό σου χάδι
τις πληγές μου να μετρά
τις πληγές μου να μετρά

Αιχμάλωτες μου να κρατώ
τις πιο όμορφες κυράδες
στου πόθου τους τη θύελλα
να βρω τις συμπληγάδες

Κι' αν είναι κάπου, κάποτε
κάποιο κακό να γένει
θρύλο ας αφήσω πίσω μου
σαν του Κοκκινογένη

Κι' όταν έρθει δείλι
το δικό σου χείλι
να μου σιγοτραγουδά

Κι' όταν έρθει βράδυ το δικό σου χάδι
τις πληγές μου να μετρά
τις πληγές μου να μετρά

Κι' όταν έρθει δείλι
το δικό σου χείλι
να μου σιγοτραγουδά

Κι' όταν έρθει βράδυ το δικό σου χάδι
τις πληγές μου να μετρά
τις πληγές μου να μετρά

Γεμάτο δάκρυα στάζει το πέλαγος
Μοιάζει το χιόνι σου φέτος να καίει
Μοιάζει το μέλλον να είναι απροσπέραστο
Σ’ ένα παρόν που στενάζει και κλαίει

Είναι χλωμό του ουρανού το στερέωμα
Και τούτη η πόλη φαρμάκι να στάζει
Έχω πια χάσει καιρό το δικαίωμα
Να σ’ αντικρίζω καθώς θα χαράζει

Όσο μ’ αγάπησες τόσο σε πρόδωσα
Όσο με πρόδωσες σ’ είχα αγαπήσει
Όσο με άφηνες τόσο σε άφηνα
Κι όσο με μίσησες με έχω μισήσει...

Κλείνω τα μάτια και βλέπω το αύριο
Κι είναι ένα αύριο δίχως εικόνες
Ίσως να ζει η αγάπη μεθαύριο
Ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες

Είναι η πόλη μας τώρα πια φάντασμα
Μοιάζει με πίνακα που έχει ξεβάψει
Κι έχει απομείνει μονάχα η θάλασσα
Να μου θυμίζει ότι έχω ξεχάσει

Έτσι κοιτάζω την πόλη που αγάπησα
Όταν σε είχα σε αυτή συναντήσει
Έτσι κοιτάζω την πόλη που άφησα
Όταν στην άβυσσο μ’ είχες αφήσει...

Χωρίς κανέναν φίλο

Για να πιω τα δυο σου χείλη
ξέχασα τι είναι οι φίλοι
Τους αρνήθηκα έναν-έναν
για να ζω μόνο για σένα
μάτια μου
αχ, μάτια μου.

Χωρίς κανέναν φίλο
το χορό ανοίγω μόνος μου
Χωρίς εσένα τώρα
περπατώ στη μπόρα μόνος μου
Χωρίς κανέναν φίλο
το χορό μου κλείνω μόνος μου
Χωρίς εσένα αντέχω
τη ζωή ξοδεύω μόνος μου.

Στης αγάπης σου τους ήλιους
έκαψα όλους μου τους φίλους
Και δεν κράτησα δικό μου
ούτε καν τον εαυτό μου
μάτια μου
αχ, μάτια μου.

kalhmera xronia polla

kalhmeraaaaaaaaaaaaa

kai xronia pollaaaaaaaaaaaaaaaa se olous toys pseytes , an kai den exoun anagkh autoi giortazoun ka8e mera