Σε διαγωνισμό που έγινε στην Ουάσινγκτον πριν από περίπου 15 χρόνια για τον καταλληλότερο χαρακτηρισμό ενός λαού, εκείνου που θα παρουσιάζει καλύτερα την ψυχολογία του, πήραν μέρος περίπου ένα εκατομμύριο άτομα.


Δεκαπενταμελής επιτροπή από επιστήμονες επέλεξε ομόφωνα και βράβευσε τον δικαστή Ν. Κέλλυ για τον επιτυχημένο χαρακτηρισμό του Έλληνα.




"Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης ιστορίας, γράφει ο δικαστής, ο Έλληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος από τις περιστάσεις, αν και από διανοητική άποψη, κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. Ο Έλληνας είναι
ευφυέστατος αλλά και εγωιστής, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά γεμάτος προλήψεις, θερμόαιμος, ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής. Έκτισε τον Παρθενώνα και αφού μέθυσε από την αίγλη του, τον άφησε αργότερα να γίνει στόχος των έριδων, ανέδειξε τον Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει, θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει, υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον καταδιώξει, γέννησε τον Βενιζέλο για να τον δολοφονήσει. Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει, έφερε το '21 για να το διακυβεύσει, δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει.
Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να τη θάψει. Κόπτεται τη μία στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί αυτόν που αρνιέται να υπηρετήσει το ψέμα. Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, περίεργο, εγωπαθές και σοφόμωρο, ο Έλληνας. Λυπηθείτε τον, θαυμάστε τον αν θέλετε. Κι αν μπορείτε προσπαθήστε να τον ταξινομήσετε".






Θα άλλαζε έστω και μία γραμμή σήμερα???

Πάει καιρός που έχεις φύγει
μα η θύμησή σου με τυλίγει
Κοντά μου πάντα τριγυρίζεις
και λόγια αγάπης ψιθυρίζεις

Στο πλάι μου σε νιώθω ακόμα
βλέπω το ολόγυμνο σου σώμα
να φέγγει μέσα στο σκοτάδι
να μου ζητάει φιλί και χάδι

Αυτά που ζήσαμε μαζί
έχουνε γίνει παραισθήσεις
και η ελπίδα να γυρίσεις
στοίχημα που έχει πια χαθεί
στοίχημα που έχει πια χαθεί

Όσα και να περάσουν χρόνια
θα μείνει πάνω στα σεντόνια
υγρό το σχήμα της μορφής σου
βουβό το αντίο της φωνής σου

Αυτά που ζήσαμε μαζί
έχουνε γίνει παραισθήσεις
και η ελπίδα να γυρίσεις
στοίχημα που έχει πια χαθεί

gia na sou fygei h aporia

Πως να πω πως δεν σ'αγάπησα ποτέ,πως σ'έχω ξεχάσει
μόλις δω φεγγάρι πάνω στα μαλλιά,βλέπω τι έχω χάσει
Πως να πεις πως δεν μ'αγάπησες εσύ
κι ας κοιμάσαι τώρα σ'άλλη κόλαση

Πως να πω στο σώμα,δεν θυμάμαι πια το άρωμά σου τώρα
που'ναι εκείνη η τρέλα, που'ναι η ομορφιά, που'ναι εκείνη ώρα
που άλλαζε ο κόσμος,ξενη μου αγκαλιά
κόκκινο μου πέπλο,γκρίζα μου φωλιά

Πως να πω πως δεν σε τρέλανα ποτέ,πως δεν μ'είχες τρελάνει
μόλις δω ζευγάρι να ρχεται αγκαλιά,λέω έχω πεθάνει
τίποτα δεν θέλω,τίποτα δεν ζω
όσο σε θυμάμαι τόσο σ'αγαπώ

Πως να πω πως δεν σε πόνεσα ποτέ,πως δεν μ'έχεις πονέσει
τώρα η νύχτα φτάνει με την ερημιά,τι άλλο να χωρέσει
λέω πως δεν μπορεί μια θέση θα κρατάς
πλάι στο μαξιλάρι σου να μ'αγαπάς

KALHMERA KALH EBDOMADA

afierwmeno