Ο Έλληνας που συγκλόνισε την αστρονομική κοινότηταΡενάτα Γρυπάρη - Στείλτε e-mail στον συντάκτηΔημοσίευση : 17/11/2008 12:27 - Τελ. ανανέωση : 17/11/2008 13:31
function fbs_click() {u=location.href;t=document.title;window.open('http://www.facebook.com/sharer.php?u='+encodeURIComponent(u)+'&t='+encodeURIComponent(t),'sharer','toolbar=0,status=0,width=626,height=436');return false;}

μοιραστείτε το στο
Facebook
del.icio.us
StumbleUpon
Ο άνθρωπος που κατάφερε να εντοπίσει και να φωτογραφίσει τον πλανήτη Fomalhaut b είναι Έλληνας και ονομάζεται Πωλ Κάλας. Η περίφημη φωτογραφία δημοσιεύτηκε πριν από λίγα 24ωρα στην ιστοσελίδα της κορυφαίας επιστημονικής επιθεώρησης «Science» και προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στη διεθνή αστρονομική κοινότητα.
Η σημασία της φωτογραφίας αποκαλύπτεται από τις δηλώσεις του ίδιου στα "Νέα": «Είναι η πρώτη φορά εδώ και 162 χρόνια που κάποιος παρατήρησε απευθείας με οπτικό τηλεσκόπιο έναν καινούργιο γιγάντιο πλανήτη. Η τελευταία φορά που έγινε αυτό ήταν το 1846 με την ανακάλυψη του Ποσειδώνα».
Ο ίδιος γνωστοποιεί: «Η πρώτη φορά που τον είδα, ήταν πριν από 15 χρόνια όταν ήμουν φοιτητής. Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα δεν έπαψα ποτέ να προσπαθώ να τον “ξετρυπώσω” και όταν κατάφερα για πρώτη φορά να τον φωτογραφίσω, παραλίγο να πάθω καρδιακή προσβολή!».
Ο πλανήτης Fomalhaut b δεν βρίσκεται στο ηλιακό μας σύστημα όπως ο Ποσειδώνας. Αντιθέτως απέχει από εμάς 25 έτη φωτός, στον αστερισμό του Νοτίου Ιχθύος, και όπως παραδέχεται ο κ. Κάλας, «ήταν πολύ δύσκολος και επίπονος ο εντοπισμός του, γιατί ο ίδιος ο πλανήτης είναι 100 εκατομμύρια φορές πιο αχνός από το αστέρι γύρω από το οποίο περιφέρεται».
Ο έλληνας αστρονόμος, ο οποίος κατέχει τη φήμη του «πλανητοκυνηγού», είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας και επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από γονείς που κατάγονταν από το Ηράκλειο Κρήτης και μετανάστευσαν στην Αμερική.
Για τον εντοπισμό του πλανήτη – μια προσπάθεια που διήρκεσε πολλά χρόνια – χρησιμοποίησε το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ. Ο κ. Κάλας εξηγεί στα «ΝΕΑ» ότι το τηλεσκόπιο αυτό επειδή βρίσκεται αρκετά μακριά από την ατμόσφαιρα της Γης, μπορεί και βλέπει πολύ καθαρά τα διάφορα αστέρια στο αχανές Διάστημα.
Ο Fomalhaut b έχει ηλικία περίπου 200 εκατομμυρίων ετών και το αστέρι γύρω από το οποίο περιφέρεται, είναι ένα από τα 20 λαμπρότερα που βλέπουμε στον ουρανό και ονομάζεται και αυτό Fomalhaut. Είναι μάλιστα 16 φορές πιο λαμπερό από τον δικό μας Ήλιο. Ο καινούργιος πλανήτης απέχει από αυτό το πατρικό του άστρο τέσσερις φορές περισσότερο από όσο απέχει ο Ποσειδώνας από τον Ήλιο.
Το πιο σημαντικό απ' όλα όμως είναι, όπως λέει στα "Νέα" ο Πωλ Κάλας, ότι μπορεί ανάμεσα στον πλανήτη και το άστρο να υπάρχουν και άλλοι πλανήτες που να το τριγυρίζουν σε σταθερή τροχιά. «Με άλλα λόγια, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να είμαστε στο κατώφλι της ανακάλυψης ενός ηλιακού συστήματος, το οποίο να μοιάζει με το δικό μας» λέει.
Όπως ο ίδιος αναφέρει, για να μπορέσουμε να απαντήσουμε στην ερώτηση εάν ο καινούργιος πλανήτης θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή, θα χρειαστούν πολύχρονες παρατηρήσεις με εξελιγμένα όργανα.

Agapes Palies (alhths)

San to ageri pou esvhse thn teleutaia tou pnoh
San to asteri pou xa8hke san hr8e ena neo prwi
San to louloudi pou marane o Septemvrhs me thn prwth tou vroxh

Oi agapes oi palies xanontai sthn omixlh
Den sugkinoun pia.
Den fernoune dinh
Menoune mia skepsh krufh
To mualo apofevgei na thn ferei konta
H kardia vriskei kouragio na mh skurta.

San mia rutida pou shmadepse sto proswpo mia akomh zwh me sofia
San to 8umo mias agrias 8alassas pou 3espase se erhmh vraxonhsida
San ta logia tou papou kai ths giagias, ta agaphmena, pou xa8hkan

Oi floges xara3ane sthn kardia tis le3eis pou apofevgeis
Orkous pou do8hkan kai 8es na mh 3anazwntanepseis
Menoun keno kai siwph
Ton apenanti toixo koitas kai mia euxh psi8urizeis
"Na 'sai kala.. ki o'pou zeis, as eutuxiseis"
Th luph 3exnas.
Ths xamogelas.
Stis skepseis tis alles, siwpas...

apo ton alhth ( se eyxaristw poy me empisteytikes )

Monaksia
---------------------

Einai fores, pou hsuxa h zwh kula.

Mporei na peis pws askopa kuloun oi meres, oi wres, ta lepta.
Mporei na vlepeis toixous adeious, ka8ismata perissia kai pantou kena.
Mporei na leipoune fwnes, oi entones stigmes kai allwn vhmata, gnwsta.
Mporei na leipei ki ena tairi, pou isws na ‘8eles gia suntrofia.
Einai auto pou oi polloi to onomazoun ‘mona3ia’.

Einai pou len’ pws h siwph pona.
Oti xtupa.
Einai fores, pou omorfa kuloun oi meres, oi wres, oi stigmes.

Xwris kavgades kai fwnes.
Xwris kai skepseis perisses.
Xwris na niw8eis typseis, enoxes.
Xwris parees pou den 8es.

Tote, mporeis na 8umh8eis ta oneira tou xtes.
Otan to 8es.
Tote, mporeis na oneireuteis auto pou 8es.
Opws to 8es.
Einai oi meres pou egw tis lew tuxeres.
Einai pou moiazoune alh8ines.
San proseuxes

mh moy atpou

Αγαπη..πονος…δακρυα…υπομονη…προσμονη…

Ερχεται σε ξεσηκωνει σε ταξιδευει σε μερη

Που δεν ειχες καν φανταστει,ουτε καν ονειρευτει.

Ερωτευεσαι δοκιμαζεσαι μα παντα κραταν τοσο λιγο

Οσο ομορφα και αναπαντεχα εμφανιζεται τοσο ασχημα

χανεται….εικονες μενουν πισω να συντροφευουν τις κρυες νυχτες

σε ένα μοναχικο δωματιο…

ΚΛΕΨΕ ΖΩΗ

http://www.youtube.com/watch?v=_Q_2QUY-ZPw

Ναι, αγαπημένη μου.
Πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα.

Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν ήμουνα παιδί και μ' έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου έσκυβε και με ρωτούσε.
Τι έχεις αγόρι;
Δε μίλαγα.
Μονάχα κοίταζα πίσω απ' τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από σένα.

Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
είτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής είταν που αργούσες ακόμα
όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια είταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν είτανε κανείς.
Κάπου όμως μες στον κόσμο είταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα.
Πάντοτε.

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά - θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.
Α, θα 'θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γεννήσανε για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμα σου να κρύψω σα φυλαχτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ' το σεντόνι που κοιμήθηκες.

Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ' έχει δει γυμνή πριν από μένα να του χαμογελάσω,που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία.
Γιατί εγώ, αγαπημένη,σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ' τον έρωτα εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.-σ΄αναζητά ωσαν τον τυφλό που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας σ΄ένα σπίτι που ΄πιασε φωτιά.- θα σ΄ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,ακούγοντας μακριά τη βουή μια μεγάλης γιορτής

Κατερίνα Γώγου - Εμένα, οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.

Κάνουν ό,τι λάχει.
Ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει.

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας.
Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου...

Θα περάσουν οι μέρες

http://www.youtube.com/watch?v=LIZjtRi6TwE


Θα περάσουν οι μέρες ναι,
ο χρόνος μου τάζει
πως το φως της αυγής
διώχνει κάθε σκοτάδι

Κι όπως φεύγουν οι μέρες
και σε παίρνουν μακριά
σαν λουλούδι η καρδιά μου
στον αέρα σκορπά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

Και περάσαν οι μέρες όπως μου 'ταξε ο χρόνος
μα στο φως της αυγής
δεν θαμπώθηκε ο πόνος

Kι είναι οι μέρες βροχή
που το τζάμι χτυπά
να γινόσουνα ήλιος
να γυρνούσες ξανά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

μα όπως φεύγουν οι μέρες
και σε παίρνουν μακρυά
σαν λουλούδι η καρδιά μου
στον αέρα σκορπά

Δεν μου μένει τίποτα
τίποτα να κάνω
τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα
κι όμως σ' αγαπάω
κι είμαι ακόμα εδώ

Θα περάσουν οι μέρες...

Αερικό

Η ζωή μου σαν νταλίκα
φορτωμένη μες στη νύχτα
τον καημό μου ταξιδεύει
και σε ψάχνει, σε γυρεύει.

Στο μυαλό μου πικραμένα
λόγια αμίλητα-γραμμένα,
φεύγει η νύχτα, ξημερώνει
κι η φυγή σου με σκοτώνει.

Μα εσύ 'σαι αερικό
σκοτοδίνη, ξωτικό.

Τη σκιά σου ακολουθώ
κι όμως δεν σε συναντώ.
Γιατί είσαι αερικό
σκοτοδίνη, ξωτικό.

Τα όνειρά μου σαν τα πλοία
που τα πιάνει η τρικυμία,
και βουλιάζω, δε αντέχω,
σ' αγαπάω μα δεν σ' έχω.

Δε μ' αφήνουν οι ελπίδες
κι ας με δένουν μ' αλυσίδες,
μες στο άγνωστο πλανιέσαι,
με ξεχνάς μα δεν ξεχνιέσαι.

Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα

Στη λησμονιά θέλω να πέσω να ξεχάσω ότι πέρασα ,ότι άσχημο έζησα να θυμάμαι μονό τα καλά και αυτά να κρατήσω στην ψυχή μου

Να θυμάμαι τα γέλια τις χάρες και ότι όμορφο ζήσαμε .

Αλλά το μυαλό παίζει παιχνίδια παράξενα και δεν σε αφήνει να ξεχάσεις , να προχωρήσεις, να ζήσεις και θυμάται

Και τώρα πρέπει να συνεχίσω χωρίς εσένα , σαν να μην συμβαίνει τίποτα αλλά η απουσία σου πληγώνει

Όταν ήσουν δίπλα μου πολλές φόρες τσακωνόμασταν πολλές φορές νευρίαζα και τώρα μετανιώνω για όλες τις φόρες που δεν σου είπα συγγνώμη σε αγαπαω

kalhmera kalh ebdomada

Πρέπει να πω ότι για αρκετό καιρό για διαφόρους λόγους δεν ήθελα να γράψω τίποτα


Σκέφτηκα ακόμα και να τα παρατήσω , άσκοπο είπα είναι .

Κι όμως χωρίς να ξέρω γιατί συνεχίζω να είμαι εδώ .

Ας πάμε πάλι από την αρχή λοιπόν και όπου βγει