ΓΙΑΤΙ ;;;;;

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που τα λόγια των τρωκτικών τους πονάνε



Γιατί οι άνθρωποι ασχολούνται με τις ζωές των άλλων ;

Γιατί βλέπουν πάντα τι στραβό έκανε κάποιος και όχι τα εκατό σωστά που έχει κάνει;

Γιατί πρέπει να απολογούμαστε σε ασήμαντα ανθρωπάκια που μας κοιτάνε από την κλειδαρότρυπα έτοιμα να μας κρίνουν και να μας κατακρίνουν;

Γιατί να απολογούμαστε για ότι κάνουμε σε κριτές που δεν μας ενδιαφέρει οι γνώμη τους ;


Και γιατί δεν τους φωνάζουμε απλά

ΕΕΕΕΕ ΕΣΕΙΣ ΒΡΕΙΤΕ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ

ΑΝΤΑΡΤΗΣ

Στα λογια τα γνωστικά
δεν έχουν φαντασία καμία
Ένα σου γίνονται οι σκέψεις
και εσύ σφυρίζεις πεθαμένες προσευχές.

Στα λογια τα γνωστικά
Φτύνεις θειάφι στις πληγές
Και αυτά τα λογια τα παλιά
Μεταμορφώνονται σε κραυγές.

Τα κορμιά τις νύχτες σέρνονται
Σκίζουν τις σκέψεις της ψυχής
Σκίζουν τις ελπίδες της καρδιάς
Μα εγώ το μόνο που ζητώ
είναι ένα φιλί παλιό.

mediN Θέλω να γράψω κάτι ερωτικό

Σκέφτηκα θέλω να γράψω κάτι ερωτικό...
Η πρώτη σκέψη ήσουν εσύ...
Εσύ και η αύρα σου. Με πλυμμυρίζει κάθε φορά που μπαίνεις στο χώρο μου...
Στο χώρο της ψυχής μου. Εκεί που γεννιούνται και ζουν τα όνειρα, πριν ξυπνήσουν...
Εκεί που χρόνος δε σκίζει τη διάστασή μας και την ένωση.

Σκέφτηκα θέλω να γράψω κάτι για μένα... σίγουρα θα' ναι ερωτικό.
Σίγουρα θα' χει κι εσένα...
Σε έχει ήδη μάλλον... κάθε τι ερωτικό μου σε περικλείει...
Ή μήπως εσύ περικλείεις κάθε τι ερωτικό μου;
Αγγίζω απαλά τις συχνότητες των σκέψεών σου...
Δε θέλω να τις αντιληφθώ απόλυτα... απλά τις αγγίζω...
Δε θέλω ή δε μπορώ;
Δε θέλω... Θέλω ερωτισμό... Δε θα αφήσω τη γνώση να τον διαβρώσει...

Άραγε είναι πλάνη ή ερωτισμός;

Ό,τι και να' ναι δεν θα αφήσω να φύγει, να χαθεί...Είναι η έμπνευσή μου...
Θέλω να γράψω κάτι ερωτικό...
Θέλω να αποτυπώσω τον ερωτισμό μου σ' ένα ποίημα...
Θέλω να σε αποτυπώσω, πέρα από τα κοσμικά όρια...
Θέλω να γράψω κάτι αγνό όπως ο παράδεισος...
Κάτι φλογερό όπως η αμαρτία...
Κάτι όμορφο όπως ένας καρπός που ανθίζει...
Κάτι πονηρό όπως δυο κορμιά που ενώνονται...
Γράφω κάτι ερωτικό πάντα όταν σε σκέφτομαι...


You only see, what your eyes want to see...

ΑΝΤΑΡΤΗΣ

Ένα τέλος θέλω αναπάντεχο θλιβερό
Να ταξιδέψω στο απέραντο εγώ
Να διαλύσω την ομίχλη
Που σκεπάζει ύπουλο τα όνειρα μου
Το τείχος ψηλό μα και απόμακρο, ψυχρό
Θέλω να πετάξω από πάνω του να χαθώ
Μα στέκομαι κοιτάζω το παρελθόν.
Πόσες νύχτες αλήθεια πίστεψα πως μπορώ …
Μα η κατάληξη είναι πάντα η ίδια
Το ψέμα σου είναι θαρρώ παντοτινό
Χωρίς αρχή μονάχα με ένα τέλος φριχτό
Στέρεψε η πηγή που χρόνια
με πότιζε με όνειρα και ελπίδες
η <<Φολέγανδρος>> και αυτή απομακρύνετε
σφυρίζοντας ένα πένθιμο σκοπό
το τείχος χτίζετε όλο πιο ψηλό
κρύβοντας το φεγγάρι , τον ήλιο …..τον ουρανό!

THE END DOORS

This is the end Beautiful friend
This is the end My only friend, the end
Of our elaborate plans, the end Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end I'll never look into your eyes...again
Can you picture what will be So limitless and free
Desperately in need...of some...stranger's hand In a...desperate land
Lost in a Roman...wilderness of pain
And all the children are insane
All the children are insane
Waiting for the summer rain, yeah
There's danger on the edge of town Ride the King's highway, baby
Weird scenes inside the gold mine Ride the highway west, baby
Ride the snake, ride the snake
To the lake, the ancient lake, baby
The snake is long, seven miles
Ride the snake...he's old, and his skin is cold
The west is the best
The west is the best
Get here, and we'll do the rest
The blue bus is callin' us
The blue bus is callin' us
Driver, where you taken' us
The killer awoke before dawn, he put his boots on
He took a face from the ancient gallery
And he walked on down the hall
He went into the room where his sister lived, and...then he Paid a visit to his brother, and then he He walked on down the hall, and And he came to a door...and he looked inside Father, yes son, I want to kill you Mother...I want to...fuck you
C'mon baby, take a chance with us
C'mon baby, take a chance with us
C'mon baby, take a chance with us
And meet me at the back of the blue bus Doin' a blue rock
On a blue bus Doin' a blue rock C'mon, yeah

Kill, kill, kill, kill, kill, kill

This is the end Beautiful friend
This is the end My only friend, the end
It hurts to set you free But you'll never follow me The end of laughter and soft lies
The end of nights we tried to die

This is the end

ΑΝΤΑΡΤΗΣ

Μες στη βουή της πόλης
Συνάντησα αθέατα πρόσωπα
Στην όχθη των ονείρων
Ένιωσα άχαρος , βρώμικος , φθηνός.

Πληγές μοναχικές χορεύουν
Σε κύκλους φωτιάς.
Χαρές πλανόδιες χάνονται στο ψέμα
Ζωγραφίζω ένα πορτραίτο μοναξιάς.
Αναμνήσεις της αυγής

Δώστε μου κάτι να χαρώ
Δώστε μου ένα λόγο για να ζω
Αισθάνομαι την φωτιά να σβήνει
Ματώνω αγγίζοντας το φευγιό σου
Σαν χθες θυμάμαι που παρακαλούσες
Εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ του Οκτώβρη
Ποτέ να μην ξημερώσει

ΑΝΤΑΡΤΗΣ

μουτρωμένος ο ουρανός αλλάζει το χρώμα του,
καθώς γέρνει το δειλινό
προσπαθώ να βρω τριγύρω στο φως των κεριών
τροφή να θρέψω τους καημούς.

άφθαρτες υποσχέσεις προχωράνε με τις πληγές ανοιχτές
χειμώνας καταμεσής την άνοιξη
σώπασαν τα μαύρα πουλιά της ψυχής μου
οι μαργαρίτες της καρδιάς μου έκλεισαν τα φύλλα
χύνοντας στάλα στάλα τους λυγμούς μου…

ΑΣΙΜΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ

Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια
θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια
να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ

Ρε μπαγάσα!
Περνάς καλά εκεί πάνω
μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω
δεν το πιστεύω να με χλευάζεις
σαν σε χαζεύω δεν χαμπαριάζεις

πρότεινέ μου κάποια λύση
δεν θα σου παρα-κοστήσει
και θα σου φτιάχνω τραγουδάκιαμε τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν’

Aφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους
έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
πως να ξεφύγω από τη μοίρα
κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης
και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ

Ρε μπαγάσα!
Περνάς καλά εκεί πάνω
κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω
‘κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ότι σου ‘ρθει κατεβάζεις
μην θαρρείς πως με ταράζεις

γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαίν’.

Ατάκες γάμου που έγραψαν ιστορία

Γνωριμία
"Η γυναίκα μου κι εγώ ζούσαμε ευτυχισμένοι για 25 ολόκληρα χρόνια. Μετά γνωριστήκαμε..."
Χαραγμένο στο μνημείο του ? γνωστου Συζύγου.
Απιστία
"Όταν ένας άνδρας σου κλέβει τη γυναίκα, δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση από το να τον αφήσεις να την κρατήσει" Σάσα Γκιστρί, Γάλλος ηθοποιός που είπε επίσης ότι "η γυναίκα που το σκάει με τον εραστή της δεν εγκαταλείπει τον άνδρα της, τον απαλλάσσει από μια άπιστη σύζυγο."
Ταχύτητα
"Φυσικά και υπάρχει τρόπος να μεταφέρεις χρήματα και ο οποίος να είναι πιο γρήγορος και από το e-banking. Ονομάζεται γάμος " Ανώνυμος τραπεζίτης, αποκαλύπτει το υπέρτατο μυστικό που απειλεί τον τομέα εργασίας του.
Θέμα Τύχης
"Μη το σκέφτεσαι, παντρέψου. Αν σου τύχει μια καλή σύζυγος, θα γίνεις ευτυχισμένος. Αν σου τύχει μια κακή σύζυγος, θα γίνει φιλόσοφος" Φράση που αποδίδεται στον Έλληνα φιλόσοφο, Σωκράτη. Μήπως τελικά το κώνειο προήλθε... εκ των έσω;
Ατυχία
"Ήμουν φοβερά άτυχος και με τις δυο μου γυναίκες. Η πρώτη με εγκατέλειψε και η δεύτερη όχι" Πάτρικ Μάρεϊ, πρωταγωνιστής στη δημοφιλή κωμική σειρά "Only Fools and Horses" που παιζόταν στην Αγγλία μέχρι και το 2003.myday
Μυστικά
"Έχω να σου πω δυο μυστικά, για να διατηρήσεις το γάμο σου σε άψογη κατάσταση. Πρώτον, όποτε έχεις κάνει λάθος, ομολόγησέ το. Δεύτερον, όποτε έχεις δίκιο, βγάλε το σκασμό" Ανώνυμος σύζυγος που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος ώστε να παραμείνει και σύζυγος. Το σκασμό πάντως δεν τον έβγαλε
.Συγχώρεση
"Μια καλή σύζυγος συγχωρεί πάντα τον άντρα της, όταν αυτή κάνει λάθος" Μίλτον Μπερλ, αμερικανός ηθοποιός, παρουσιαστής και stand-up κωμικός. Του αποδίδεται η εξής ιστορία: Όταν είχε πάει να κάνει αίτηση για μια δουλειά, απάντησε όλα τα ερωτήματα μέχρι που έφτασε στο τελευταίο: "Ποιόν να ειδοποιήσουμε σε περίπτωση ατυχήματος;". Απάντησε: "Όλους όσους μπορείτε να δείτε γύρω σας!"
Γενέθλια
"Ο πιο εύκολος τρόπος για να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου είναι να τα ξεχάσεις μια φορά" Ανώνυμος σύζυγος που από τότε θυμάται μέχρι και την επέτειο για την πρώτη φορά που πήγαν μαζί σινεμά.
Ευτυχία
"Το μυστικό του ευτυχισμένου γάμου... παραμένει μυστικό" Χένρι Γιάνγκμαν, αγγλοτραφής Αμερικανός κωμικός, φημισμένος για τις θανατηφόρες ατάκες του γύρω από το γάμο.
Ευημερία
"Μερικοί άνθρωποι με ρωτάνε συνεχώς για το μυστικό ευημερίας τόσων ετών του γάμου μου. Κάνουμε χρόνο για εμάς και πάμε για φαγητό δυο φορές την εβδομάδα. Χαμηλή μουσική, κεριά, όμορφο δείπνο, χορός. Η σύζυγός μου πάει τις Τρίτες, εγώ πάω τις Παρασκευές" Χένι Γιάνγκμαν, σας τά 'παμε πιο πάνω και δικαιωνόμαστε εδώ.
Πριν...
"Ξέρετε τί έκανα πριν παντρευτώ; Ότι γούσταρα!"

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980.

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη
μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.

Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D :P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια!
Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...